Kardeşim karşımda:
“Sen beni tanıyorsun; ne kadar dürüst, ne kadar açık sözlü insan olduğumu biliyorsun. Keşke bütün insanlar benim gibi olsa…”
Annem karşımda:
“Benim gibi arlı-namuslu bir kadın dünyaya bir daha gelmez.”
Sevgilim gözlerimin içine bakıyor:
“Senden başkasına bakan gözlerim kör olsun! Sen benim nefesimsin.”
Babam karşımda:
“Ne harama uçkur çözdüm, ne yetimin hakkını yedim. Boğazınızdan geçen her lokmayı helal kazandım.”
Arkadaşım karşımda:
“İnsanlar arkadaşlığın, dostluğun ne olduğunu bilmiyorlar ki! Benden fedakâr bir arkadaş bulabilir misin yeryüzünde?”
Az ötemde bulunan iki kişi sohbete dalmış:
“Abi, ben kim olursa olsun iyilik yaparım. Kimseye fesatlık, kalleşlik düşünmem. Benim onurum, gururum var!”
Gazetede köşe yazarlarını okuyorum:
“Nedir bu ego? Nedir bu çıkar hırsı? Hepimiz de insan değil miyiz? Niye insanca davranmıyoruz? Gelin el ele tutuşalım, birbirimize destek olalım.”
Televizyonlarda hayırseverliğe ve dayanışmaya yönelik haberleri dinliyorum. Başbakan, tüm tarihimiz boyunca halkını kendisi kadar çok düşünen bir yöneticiye rastlamadığını açıklıyor.
Emperyalist ülkelerin silahlı kuvvetleri ve devlet başkanları insani erdemlerden ve barıştan söz ediyor…
Düşünüyorum. Demek ki dünyadaki tüm insanlar iyi, adil, dürüst, fedakâr…
Meğer tek namussuz benmişim!
Öldürün beni!
14 Ağustos 2009
0 Yorumlar:
Yorum Gönder