Şiir okuyoruz; aslında şiirdeki yazıları okuyoruz. Anlamıyoruz; çünkü gözlerimiz şiirde, elimiz klavyede ama aklımız başka yerlerde. Hani bizde bir söz var: “Eli işte, gözü oynaşta!” diye. Çoğunluğumuzun durumu tam da böyle: Elimiz işte, gözümüz oynaşta...
Çoğu kez de “Ya nerden de bulaştım!” diye hayıflanıyoruz şiir okurken.. İşkence gibi geliyor bize. Kendimizi de bitirerek şiiri bitirip yorum bölümüne yorumumuzu yazıyoruz tek kelime anlamadan:
“Ya dost, sen bir harikasın yaaa !!! Ne güzel yazmışsın, aşk olsun! Yürekten gelmiş abiii, yürekten gelmiişş! Yani ancak bu kadar yazılır!!” gibi yalaka sözleri döküyoruz ve kutsama görevimizi yapmanın rahatlığıyla başka şiirler okuyoruz. Yaptığımız yüzlerce yorumların arasında tek bir tane bile “Şurası eksik, şurası yanlış” dememişiz... Bazen “Seni seçkilerime ekledim ve 10 puan verdim” gibi şeyleri de yazıyoruz ki, o da bizim şiirlerimizi seçkilerine alıp 10 puan versin! Bu sözlerin yazıldığı çoğu “şiirlerde” ise zamir nedir, özel isimler ve ilgeçler nasıl yazılır hak getire! Şairimiz başlamış ve bitirmiş! Ne gramer var, ne başka bir şey...
Bunu böyle yapışımızın nedeni var: Biz de şiir yazıyoruz, bizim şiirlerimizin de altına da böyle ipe sapa gelmez övgü dolu sözler beklediğimiz için yalakalık yapıyoruz. Bunu yapınca çok doğal reaksiyonla büyük bir çoğunluk da bize benzer şeyler yazıyor. Yani “Al gülüm, ver gülüm” hesabı içindeyiz.
Diğer neden, aslında şiir analizlerinin nasıl yapıldığını bilmeyişimizdir. Ve sonuncu neden ise, eleştiriyi göğüsleyecek çapta değiliz: Örneğin “Şurası şöyle olmalı” dediğimiz zaman ya hakaretlerle karşılanıyoruz, ya da kaf dağını yaratmış bir eda ile karşılaşıyoruz.
Bir de tema işimize gelmemişse, bize hitap etmiyorsa salya sümük küfrediyoruz. Bu yüzden kutsama yapıyoruz ve tüm kutsamaları kutsuyoruz.
Kutlu olsun!
0 Yorumlar:
Yorum Gönder