Güneşe Doğru

Her sabah,
üstü kan köpüklü bir şafakla uyanırken
                                                yorgun gökyüzü,
gün boyu dipsiz kuyulardan yükselirken
                                                     açlığın çığlığı,
”Zulmü küçülten insanın özgürleşme aşkıdır!” deyip
tutuyorum gökkuşağından,
                yürüyorum güneşe doğru.

Yürürken camı kırık,
sıvası dökük,
duvarı-kapısı eski,
ama yeniye gebe devrim yatağı gecekondu sokaklarında
karşılaşıyorum bir Amerikan
                                prezervatifiyle.
Alıyorum elime,
dolduruyorum kulağıma iğrenç kahkahalarla isyan çığlıklarını;
kaldırıyorum başımı,
dikiyorum ufuklara bakışımı,
                       yürüyorum güneşe doğru

    
Dişliler arasında kalmanın acısıyla kıvranan
kana bulanmış,
teri kurumamış kirli, paslı bir eldivene bakıyorum
                                                         bir fabrika çöplüğünde.
Dinliyorum feryat feryat sömürü akan sözlerini.
Ciğerimden koparılan parçalar gibi
alıyorum elime parçalanmış parmakları,
                                        yürüyorum güneşe doğru.
Bir kervanım ben, yürüyorum.
Yürüyorum kâh çalıları dolaşarak,
                                            kâh yakarak!
Ve yürüyeceğim,
          güneşle öpüşene dek!

Tweet