İnsanlığın tinsel kültürünün bir alt disiplini olarak sanat, başta Platon ve Aristoteles olmak üzere antik Yunan düşünürlerince doğanın bir “taklidi” olarak görülmüş. Ancak bu düşünürlerin “doğa”dan anladığı sayısız tekil görüngü (ağaç, kum, su, hayvan, yıldız, ev …) ve toplumsal gerçekliklermiş. Bu anlayış, günümüzden yaklaşık 2400 yıl öncesine aitti ama şu an bile kendini eni-konu hissettirmektedir. Çok yakın geçmişimizin önemli isimlerinden, Fransız Aydınlanmacılığı’nın önde gelenlerinden olan Denis Diderot, "Her şeyiyle doğaya uyan eserler, takdire layıktır." der ama doğanın taklidinin körce yapılmasına da karşı çıkardı.
İlgili herkesin bildiği, ya da, en azından duyduğu birçok sanatsal stil vardır: Helenistik Stil, Arkaik Stil, Gotik Stil, Rönesans Stili, Rokoko Stili ve diğerleri gibi... İdeolojik içerik ve artistik biçim arasında yeni bir ilgileşim gerçekleştiği zaman, şartlı, zorunlu sosyal değişimlere işaret etmek amacıyla ortaya çıkar. Bu yüzden tüm stiller, belirli bir imgesel anlayışın tarihsel süreç içinde sistemleşmesiyle oluşur ve ilgili toplumun sadece sosyo-ekonomik konumunu yansıtmaz, ayrıca o toplumun (ulusun, azınlığın) bir takım özelliklerini de, örneğin geleneklerini de yansıtır.
Böylece sanatın da, aynı bilim gibi konu nesnesi insan olmak üzere gerçekliği yansıtmayı amaçladığı ortaya çıkar, ama bunu yaparken bilimin yöntemlerini kullan(a)maz, çünkü bilimin kullandığı araçlarla sanatın kullandığı araçlar aynı değildir; bilim soyut kavramları kullanırken sanat, imgeleri kullanır.
10 Haziran 2012
0 Yorumlar:
Yorum Gönder